و من یک دنیا دلتنگت می شوم...

تو فقط ۲۴ ساعت نیستی

و شهر ۲۴ بار کسل کننده می شود...

تو فقط ۱۴۴۰ دقیقه نیستی

و من ۱۴۴۰ بار می میرم و زنده می شوم تا بر گردی...

تو فقط ۸۶۴۰۰ ثانیه نیستی

و من ۸۶۴۰۰ بار تو را یاد می کنم...

و در آخر روز، تو فقط یک روز نبوده ای،

اما

دلم چه خسته است!!!

پ.ن: تقدیم به بهترین من!!!

اما قطعا تو آنی که در رویا هم حتی نمی دیدم...!

پ.ن: بهترینی...!

از نقطه

از جدایی های غلط دیکته ای!!!

بیا حکایت هشتم را با شادی شروع کنیم

با علامت تعجب

تعجب از معجزه ای که حکایت هشتم ما شد...

حکایت هشتمی که شروعی شد دوباره

برای برداشتن نقطه ها

پایان ها

و جدایی هایی که جز چند شعر زیبا ثمری نداشت!!!

پ.ن: بیا نا سروده ها را برای هم بسراییم... بگذار نقطه ی پایان این مثنوی کرمی باشد که بدنم را پس از مرگم خواهد بوسید!!!

و شعری بنویس ، عاشقانه

این بار مثنوی بنویس

که تا ابد بیت ها را پشت هم بچینی و

برسی تا پایان دفتر هفتم!!!

مثنوی بنویس

چرا که در پایانش نیازی به نقطه نیست...

پ.ن: من نقطه شدم برای پایان جدایی اما مرا پشت وصال نشا ندی... و پایان ما آغاز شد، به خاطر یک اشتباه تایپی!!!

تمام وجودم را

بوی عطر دی اند جی تو فرا گرفت...

و تمام من

شد یک نقطه... تا پایان تو باشم...

اما تو به نقطه ی دیگری اکتفا کردی

و هرگز ندانستی...

پ.ن: که من یک نقطه بودم...

اعجاب انگیز!!!

نگاهت منتظر...

منتظر چیست؟!

چراغ سبز از چشمان مشکی؟!

صدای "آه" حلقوم زرشکی؟!

جوابی خونین از لبهای قرمز؟!

نگاهی عاشقانه؟! نه، هرگز

پ.ن: خودکار آبی که تمام شود. دیگر خبری از شعر های آسمانی نیست!!! خودکار جدیدم مشکیست... کاغذ پاره های جدیدم بی خط نیست... تا مرزی باشد بین عقل و احساسم

پ.ن: ارجاع به شعر "مرز شکن" (مرداد 1387)

"دوستت دارم!!!" این جمله را با قلم آبی روی کاغذ بی خط می نویسم. بی خط چون از مرز متنفرم، آبی می نویسم تا آسمانی باشد و می نویسم چون نوشتن راه شکستن دیوار بین من و توست!!!

دیگر از شدت دل تنگی

          شعری برای سروده شدن

                      ذهنش را قلقلک نمی دهد

          دیوانه نمی شود

                      سرسام نمی گیرد

و حتی خودکار هم برای نوشتن روی این کاغذ پاره های قدیمی بی رمق شده

     همکاری نمی کنه

            رو کاغذ سر نمی خوره!!

باورش سخت بود... هنوزم سخته...

اما حال دیگر همه چیز عوض شده به جز...

پ.ن: کفگیر شاعریم به ته دیگ خورده انگار!!!

سخن می گویی خیسم می کند

                      _خیس اشک!_

"دوستت دارم"هایت صاعقه است

بیمناک

هول انگیز و خطرناک

                      فاجعه است!!!

تو نگاهت مثل برف است

سرد و ساکت

زیباست!!!

گاه سنگین است و دفنم می کند

گاه دانه دانه می بارد و نازم می کند

سکوت تو کویریست

                _پشت سر تا انتها

                           پیش رو تا بیکران_

هیچ چیز جز شن نیست!!!

گاه شود گرم و کشنده

                    _روز است_

گاه سرد است اما

پر ستاره!!!

                   _چه عجیب!_

حضور تو بهاریست

پرشکوفه

خوش عطر

رنگارنگ

               _ارغوانی، سرخ،

                          سبز، نیلی،

                                        بنفش_

گفتم از رنگ

یادم آمد

چشمانت زمانی آبی بود

آبیش را به آسمان بخشید

تیرگیش زیبا شد!!!

***

تو بهانه ی خدایی برای خلقت نور

تو بهانه ی زمینی برای رستاخیز

تو بهانه شاعری تنها

برای سروده هایش هستی!!!

***

تو طبیعتی مهیبی!!!

پ.ن: خودم عاشق این شعرمم...

                                  بازگشتنت نیست!!!

اکنون معجزه تنها

             دوباره خندیدن من است

                                       -از ته دل-

و شعر هایی که به خاطر حرفت

ناسروده

در گلویم خشکید

                      معجزه ی من بود...

***

پس همچنان شعر خواهم گفت

                و معجزه خواهم کرد!!!

پ.ن: این شعرها معجزه ی من اند و نه نیاز من!!!

پ.ن: چگونه زنده بشمارمت وقتی اثری از تو در اکنون من نیست... مثل مرده ها. فقط خاطره ازت مونده و دلتنگی!!!

مثل یه ساعت!!! می دونی کی خواب رفته؟!

در دوران حضور تو

انگار دیگه نمی خواد کار کنه

طفلکی!!!

این تنها راهیه که می تونه فکر کنه تو هنوز هستی!!!

قلب من خواب رفته...

گیز گیزش آزار دهنده اس

ولی یه قلقلک خاصی داره

که شیرینه

شنیدم بهش میگن عشق!!!

قلب من خواب رفته...

مثل یه خرس چاق و خوابالو

وقتی که به خواب زمستونی می ره!!!

خوابش سنگین سنگینه

دیگه هیچ حسی به کسی جز تو نداره...

قلب من خواب رفته...

چون خسته اس!!!

خیلی خسته اس...

چون از این همه دوری و نا چاری... بریده...

پ.ن: فلب من منتظر خواب ابدیه!!! چون بوی معجزه ای نمیاد!!! آری... این جا، ته فنجون قهوه ام نه خبری از توست و نه خبری از عشق تازه!!! این جا... فقط تاریکیست...

پ.ن: ناامیدم... نیاز به امید دارم برای نفس بعدیم... :(

نه بارانی با عطر مست کننده...

نه رعد و برقی

که بی خواب کند دخترک همسایه را...

و نه پنجره ای

که پشتش بنشینی و

رقص برگ ها در باد برای ساعت ها خیره ات کند...

و نه حتی هوا سرد است!!!

که دلت را به آغوش گرم "او" خوش کنی...

یا حتی حال که "او" نیست

به رویا پردازی های کودکانه بپردازی...

***

امسال هیچ چیز برایم بوی همیشگی را نداشت!!!

خدا محرم را به خیر کند...

پ.ن: امروز هم باران نیامد و آسمان آبی تر از همیشه...

پ.ن: تولدت مبارک!!! با بهترین آرزوها برای مرده ترین آرزویم!!!

هر لحظه در تب و تاب رسیدن به تو...

و هر ثانیه در آرزوی بوسه ای دیگر...

و در هر دیدار در تمنای لبخندت...

و در هر گام در هراس نبودت... به سر کردم!!!

و حال که بی تو...

چه شکستنی شدم من!!!

پ.ن: خواه نا خواه هنوز زنده ام!!! نگو پس عشقت کشنده نبود... من مردم و زنده شدم!!! به هر حال داستان ادامه دارد و چاره ای نیست، باید تا انتها رفت و دست کم از خجالت آرزو های دیگر در آمد!!!

در میان یخ بندان سوزناک نگاهمان،

خاطرات گرم گذشته

نگاهمان را خیره می کند...

فقط برای چند لحظه زمان متوقف می شود...

غرور... با حسد نگاهمان را قطع می کند...

و همه چیز به حالت عادی بر می گردد!!!

پ.ن: از من نترس... اویی که می شناختی مرده است... من که دیگر ترسی ندارم!!! فرار نکن... حقیقت همین جا جلوی چشم ماست... عشق ما شهید غرور شد... و همین ما را عوض کرد... هم تویی که می شناختم مرده است و هم منی که می شناختی... خدا رحمتشان کند... دوستشان داشتم!!!

به سادگی همین جمله...

آمدی به خوابم!!!

ولی چه سخت بود بیدار شدن...

درست انگار اولین بار است که جدا می شویم!!!

رویا که تمام شد... کی این کابوس تمام می شود؟!

پ.ن: راجع به بهای هر چیز فقط خدا می تواند قضاوت کند... درست و غلط رو خدا می دونه... خیر و صوابم خدا می دونه... ما همه وسیله ایم!!!

موذن اذانه گوی...

در جنگ گرگ و میشانه ی شب و طلوع

هشدار باد بر تو ای شب تار

که خورشید من در راه است!!!

پ.ن: انتظار ققنوس به پایان میرسد... موذن اذان گفت... به زودی خورشید من طلوع خواهد کرد!!! و معراج ققنوس آغاز می شود...